| تبليغات | X |
شسته هزار و نهصد و دو مُرده مُرده شور
نان حلال زحمت خود خورده مُرده شور
يك زخم زشت گوشه چشمش نشسته است
از كودكي مدام بد آورده مُرده شور
از حرف "ريختش ببرد مُرده شور" هم
عادت نموده كم شده آزرده مُرده شور
يك صفحه خاطرات نوشته و دفترش
هاشور خورده،خالي و خط خورده مُرده شور
هر روز چند مرده جوانمرگ ديده است
در حسرت جواني اش افسرده مُرده شور
گاهي نبوده مُرده و بر روي تخت غسل
خوابش به فكر زندگيش برده مُرده شور
يك روز گُل گرفته براي زني عزيز
و بعد گُر گرفته و پژمُرده مُرده شور
نانش به رزق هيچ تنابنده بند نيست
خود بار زندگاني خود بُرده مُرده شور
اين بار جالب است دويي سه نمي شود
افسانه نيست،سه نشده! مُرده مُرده شور
علی محمد مودب
-----------------------------
هزار و نهصد و دو به هزار و نهصد و سه نرسید
همه چیز این دنیا سر جای خودشه تنها به این شرط که نگاه مان واژگون باشد
----------------------------------------
و ای انسان چه چیز تو را نسبت به پروردگارت مغرور کرده است؟ سوره 82 آیه 6
خانه |
ايميل
آخرين نوشته هاي وبلاگ