باور کن که این پریودهای روحی به معنای لوس بازی و خود شیرینی نیست و اصلآ من از تو که رفیقم هستی انتظار ندارم اینگونه آن را برداشت کنی و من اینها را دیشب به هادی می گفتم که در سوئیس درس می خواند و چه حرف های خوبی زد دیشب برایم و از این می گفت که گاه دو رکعت نمازی که در آن بلاد می خواند برایش به اندازه همه عبادت های ایران لذت بخش تر است. و اسماعیل محمدی عزیز که خیلی دوستش دارم می گفت که وقتی اکانت ات را در فرندفید حذف کردی یک نفر با نام و عکس و آدرس وبلاگ تو در آن اکانت باز کرده و البته چیز عجیبی نیست و خاصیت دنیای مجازی همین است که دروغ و تقلب در آن راحت صورت بگیرد و من از همه دوستان فرند فیدی ام می خواهم که شخصیت تقلبی الیاس را بلاک کنند و حرف های او را به حساب من نگذارند و گرچه دلم برای آن فضای دوستانه فرفره ای تنگ می شود ولی بنا به دلایلی بهتر دانستم فعلآ در ان محیط حضور نداشته باشم و دنیای عجیبی است. از دنیای حقیقی به دنیای مجازی پناه می بری و آنجا هم ارضایت نمی کند و دیگر چاره ای نمی ماند جز اینکه به اتاق خود و به ذهن خود پناهنده شوم

و تازه یادم رفته بود که قرار بود به دعوت وبلاگ رصد خانه از فلسطین بگویم و هنگامی که به یاد مقاله رضا امیرخانی می افتم از خودم سوال می کنم که واقعآ لبنان و فلسطین به ما چه دخلی دارد؟ و مساله همین جاست : (( ما و دیگری)). تشخیص اینکه چه کسانی از ما هستند و چه کسانی از ما نیستند و دیگری اند. کاش جمله حسین ابن علی آویزه گوش مان بود که اگر دین ندارید پس در دنیایتان آزاده باشید. فلسطین دیگر یک جغرافیا نیست بلکه امروز یک نماد است. چنانکه امریکا نیز امروز یک نماد است. مرگ بر امریکا مبارزه با هر آن چیزی است که رنگ و بوی استکبار به خود دارد و دفاع از فلسطین حمایت از هر آن کسی که در موضع مظلومیت است و کونوا لظالم خصما و للمظلوم عونا متاسفم برای آنهایی که به راحتی و از سر بی تفاوتی می گویند که فلسطین هیچ ربطی به ما ندارد و اصلآ اگر فلسطین به ما ربطی ندارد پس چه چیز ربط دارد؟ متاسف تر می شوم وقتی می شنوم که عده ای از سر جهالت می گویند که بلی فلسطینیان اراضی خود را به یهود فروخته اند و دریغ از یک جستجوی ساده و یک صفحه مطالعه و کافی است که از آنها بپرسی که فلسطینیان چه میزان از اراضی خود را فروخته اند و منبع مرجع این حرف ها کجاست و چه خوب نوشته بود امیرخانی که ما همین امروز در غزه در حال نبردیم و فلسطین امروز خط مقدم این نبرد است. اما امروز چه باید کرد؟ اولآ باید به حمایت مادی و معنوی فلسطینیان در خط مقدم این نبرد ادامه داد و در ثانی می بایست به هر آنچه که برای این رژیم مجعول مشروعیت میدهد تاخت و طرح سوال از هلوکاست می تواند همواره بنیان این رژیم را بلرزاند اما جمعیت یهود در دنیا کمتر از پانزده میلیون نفر است که تنها یک سوم این جمعیت در اراضی اشغالی سکونت دارند. در سطح دیپلماتیک پیگیری سیاست رفراندوم و برگزاری انتخابات آزاد می تواند ثمر بخش باشد اما نباید فراموش کرد که دیپلماسی فقط ظاهر داستان است و در پس پرده مبارزه انسان هایی است که با پوست و گوشت خود در حال جنگ اند. باید خواب را بر چشم غاصب حرام کرد. غاصب های شهرک نشین نباید حتی یک لقمه راحت از گلویشان پایین برود. همواره باید در بیم و اضطراب به سر برند. آنقدر باید عرصه برایشان تنگ شود که عطای اسرائیل را بر لقایش ببخشند و به همان جایی بر گردند که از آنجا آمده بودند. و نرید ان نمن علی الذین استضعفو فی الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین و من از آهستان و دنیای سه خواهر و جسد زنده و مدرسه ما و بر ساحل سلامت و بزمانه و توهمات و خاکریزیسم دعوت می کنم به نوشتن در این باره