(موج خروشانیم زاییده بحریم فرزند طوفانیم و موجیم که آسودگی ما عدم ماست و موجی هستیم)
شاید بهانه این نوشتار، سالروز آغاز جنگ باشد و حرف هایی که گوشه و کنار در باب جنگ بیان می شود. سالروزها همواره بهانه هایی هستند برای یادآوری و برای بازاندیشی. اینکه گفته شود چرا آغاز جنگ را گرامی می دارید و نه پایانش را ایرادی بنی اسرائیلی است. چنان که سالروز پذیرش قطعنامه نیز در جایگاه خودش یادآوری می شود. وقتی به سالروزی چون 15 خرداد می رسیم یادآور می شویم یکی از نقاط عطف انقلابی را که در 15 سال بعد پیروزی اش را جشن می گیرد و یا مثلآ وقتی به سالروزی چون 2 خرداد می رسیم یادآور می شویم انحرافی را که در جریان انقلاب رخ می دهد و سکولارها و لیبرال های پر ادعا و پرحرف بر مسند قدرت می نشینند و روزنامه های زنجیره ای به راه می اندازند تا عاشورا و شهادت و آرمان ها و ارزش ها را به سخره گیرند. اما این، همه داستان نیست. سالروزها همواره توسط گفتمان ها برجسته می شوند. شاید در سالروزی چون 31 شهریور، صدها رخداد دیگر نیز به وقوع پیوسته باشد اما این سالروز معنا و اهمیت اش را از گفتمان ایدئولوژیک ما اخذ کرده است. روزی 
که تهاجمی در آن کلید می خورد که شعار فتح سه روزه تهران را سر داده بود. روزی که مستکبران دنیا، قلاده صدام را رها کردند به این خیال واهی که می توانند به سادگی، ملتی را وادار به تسلیم کنند و البته فهمیدند ملتی که انقلاب کرده است و عزم کرده است تا به گونه دیگری زیست کند را نمی توان دست کم گرفت. یادم هست فرزند شهیدی را که می گفت وقتی آلبوم عکس های پدرم را نگاه می کنم لمس می کنم تفاوتی را که انقلاب و جنگ برایش به ارمغان آورده بود. تفاوتی که ثمره ساخته شدن عالمی جدید و انسان هایی جدید بود و حافظ چه زیبا گفت که ( عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی ).
ادامه مطلب
