چند سالی است که در شب تاسوعا و عاشورا و شام غریبان فارغ التحصیلان دبیرستان مان در منزل یکی از دوستان حلقه ماتمی در عزای امام حسین (ع) تشکیل می دهند و جناب استاد فیض نیز سخنرانی می کنند. از من نیز دعوت شده بود که ذکر مصیبت و توسلی بکنم. از این تریبون استفاده کردم و نکاتی را بیان نمودم. از این صحبت کردم که دوستان فارغ التحصیل امروز همه دانشجو هستند و در محیط های آکادمیک با سخنانی از اساتید و روشنفکران غرب زده و سکولار مواجه می شوند که سعی در القای تفکرات خود دارند. گفتم که شنیدن حرف ها با پذیرفتن حرف ها متفاوت است. هنوز فراموش نکرده ایم روشنفکرانی را که در روزنامه های زنجیره ای دم زدن از خون حسین را بازتولید خشونت نامیدند. همین جناب سروش که گفته بود : ((وقتی زیاد از کشته شدن حرف بزنی کشتن هم راحت می شود)) در جایی دیگر می گوید:(( بیایید حسین را طوری بفهمیم که نفتی نباشد بر آتش احساس مان)). گفتم که احساس و عشق لازمه دین و مکتب است. شهید مطهری می گوید که گریه و روضه و احساس, چاشنی دین است. چاشنی یعنی چه؟ وقتی به غذا نمک و ادویه می زنیم آن را باب طبع و میل انسان می کنیم. غذای بی نمک و ادویه میلی را در انسان بر نمی انگیزاند.