پلوراليسم، صراطهاي مستقيم و اينكه راههاي رسيدن به خدا به تعداد تمام مخلوقات خداست چيزهايي است كه بارها شنيده ايم و شايد هم به آن معتقد باشيم. اما سوال اين است كه چرا فقط راه رسيدن به كمال اين قدر متكثر است؟ براي حل يك مساله علمي معمولآ يك راه وجود دارد كه بايد طي شود و در واقع اين راه فرمولي دارد. شايد افراد به روش هاي مختلفي ثروت مند شوند اما همه آنها از يك سري قانون ها و فرمول هاي خاص برای كسب ثروت استفاده كرده اند اما نوبت به خدا كه مي رسد چنان بلبشويي مي شود كه هركس هرچه مي گويد صحيح است. در واقع من نمي توانم بپذيرم كه براي سيراب شدن بايد آب نوشيد براي كوتاه كردن مو بايد به آن قيچي زد ولي براي رسيدن به مقولاتي مانند حقيقت و كمال و خدا همه كار مي توان كرد!!!.  اگر خدا را همان حقيقت ثابت و باطن زندگي تلقي كنيم چطور مي توان اين قدر متكثر بدان نگريست؟

اگر همه درست مي گويند و هركسي براي خودش راه صحيحي مي رود پس چرا پيامبران آمدند؟ اصلآ چرا ما با هم بحث مي كنيم و سعي در انتقال تفكراتمان به يكديگر داريم؟ به قول يكي از دوستان بهتر است به جاي بحث كردن براي هم جوك تعريف كنيم و اس ام اس هاي جديدمان را بخوانيم زيرا هركس هر چي كه مي گويد صحيح است!!!. هميشه اين جمله را شنيده ايم كه راههاي رسيدن به خدا زياد است اما هميشه به كلمه ((راه ها)) دقت كرده ايم كه متكثر است و هيچ وقت به كلمه ((خدا)) دقت نكرده ايم كه واحد است.راه ها زياد اند ولي هدف يكي است. راه، ابزاري است براي رسيدن به مقصد. شايد راههاي رسيدن به مقصودي،  فراوان باشد اما خود آن مقصود كه زياد نيست خود آن مقصود يكي است و همه ما وقتي با هم چالش مي كنيم سعي داريم نشان دهيم كه مقصودي كه من نشان مي دهم همان حقيقت است و راهي كه من مي روم مطمئن ترين و بهترين راه است و در اين راه علائم زيادي ديده ام كه نشان مي دهد راه صحيحي است و ما را به حقيقت مي رساند.

در واقع ما در چالش هاي فكري روش ها و غايت خودمان را رد و بدل مي كنيم تا حقيقت را پيدا كنيم. در دو پست قبل اشاره كردم كه يكي از آسيب هاي  تفكر دخالت احساس در فرايند تفكر است. يكي ديگر از اين آفات جوگير شدن است. ممكن است ما با تفكر و چالش و مطالعه فراوان راهي را انتخاب كرده باشيم ولي به دور و برمان كه نظاره كنيم هيچ كس را مشاهده نكنيم و حتي ممكن است كه اكثريت مردم جهان راهي درست مخالف راه ما را بروند. در اين صورت نبايد سريعآ فكر كنيم كه راه ما اشتباه است و اكثريت راه درست را مي روند. هيچ دليلي وجود ندارد كه اكثريت برحق است و چه بسا اكثريت همواره بر خطا باشد زيرا معمولآ اكثريت دچار هيجان زدگي و احساسات بيشتري است.

علي (ع) مي گويد:

                                      از خلوتي راه ايمان نهراسيد.