در مراسم هایی چون نماز جمعه و نماز اعیاد فطر و قربان همواره دیدن این نرده ها برایم آزار دهنده است. نرده هایی که میان مسئولین اجرایی و باقی جماعت تعبیه می کنند. اصلآ کدامین الزام ایجاب می کند که کارگزاران حکومتی حتمآ باید در ردیف جلو بنشینند؟ آیا صف اول (vip) است؟ این دیوارحائل بازنمای جدایی مسئولین اجرایی از عامه مردم است. مسئولینی که به دلیلی موهوم خود را از موهبتی به نام ویژگی برخوردار کرده اند. همین ویژگی هاست که بی عدالتی را بازتولید می کند. شاید مسخره باشد که میان این همه مسائل و معضل به این مساله به ظاهر پیش پا افتاده گیر داده ام. بی عدالتی از همین ویژگی قائل شدن های پیش پا افتاده آغاز می شود. وقتی جایگاه جلوس آقایان اختصاصی شد درب ورودشان هم اختصاصی می شود و این اختصاص ها سر از اختصاص رانت ها و معادن در می آورد.

اگر این گونه جدا کردن ها و دیوار کشیدن ها روزی با توجیه مسائل امنیتی و حفاظتی صورت می گرفت امروز ثمری جز دوری و بی اعتمادی در پی ندارد. اولآ که وجود بعضی از مسئولین برای دشمنان نظام آنقدر پر برکت است که لزومی به ترورشان نمی بینند و ثانیآ تروریست اگر بخواهد ترور کند کارش را خوب بلد است و کشیدن چند نرده آهنین و درب اختصاصی مانعی برایش محسوب نمی شود و ثالثآ اگر خطر ترور نیز وجود داشته باشد مسئولین هم باید در این احساس خطر با مردم همسان باشند. اگر ترور خطرناک است برای همه مردم خطرناک است و نه فقط برای صاحب منصبان و گفتمان انقلاب هم به هیچ شخصی وابسته نیست که با ترور از بین برود و ترورهای اول انقلاب به خوبی این قضیه را عیان کرده است و اصلآ اگر مسئولین ما از ترور شدن می ترسند همان بهتر که مسئولیت را رها کنند و واقعآ من نمی دانم چه کسی می خواهد مثلآ جاسبی را ترور کند؟ نکند مسئولین ما از مردم هراس دارند؟ کسی چه می داند شاید هم به خاطر بعضی افتضاحاتشان خجالت می کشند که مستقیم در چشم مردم نگاه کنند و حتمآ باید از خلال دوربین ها نمایان شوند؟

آیا باور کنیم که این اختصاص ها و در ردیف جلو نشستن برای دیده شدن در دوربین ها نیست؟ شاید هم مسئولینی که اکثرا با هم نسبت فامیلی و بده بستان های رانتی دارند دلشان زود زود برای هم تنگ می شود که همه جا در کنار هم جمع می شوند و در جایگاه ویژه خود کارت می زنند.